प्रगृह्ा विमलौ राजंस्तावन्योन्यमभिद्रुतौ । वासितासंगमे यत्तौ सिंहाविव महावने
sañjaya uvāca | pragṛhya vimalau rājan tāv anyonyam abhidrūtau | vāsitāsaṅgame yattau siṃhāv iva mahāvane ||
Sinabi ni Sañjaya: “O Hari, nang mahawakan nila ang kumikislap na mga tabak, ang dalawa’y sumugod sa isa’t isa. Sa sagupaan, nagsikap silang magwagi at nagbanggaan na parang dalawang leon sa malawak na gubat na nag-aagawan sa iisang leonang babae.”
संजय उवाच
The verse uses a lion-simile to show how the drive for supremacy (and the coveted 'prize') can turn warriors into relentless rivals, highlighting the ethical tension in war: valor and duty on one side, and the destructive pull of competitive desire on the other.
Sañjaya reports to the king that Dhṛṣṭaketu and Paurava, with shining swords in hand, charge at each other and engage fiercely, likened to two lions battling in a great forest.