दशाहानि ततस्तप्त्वा भीष्म: पाण्डववाहिनीम् | निरविद्यत धर्मात्मा जीवितेन परंतप,परंतप! इस प्रकार दस दिनोंतक धर्मात्मा भीष्म पाण्डवसेनाको संतप्त करके अन्ततोगत्वा अपने जीवनसे ही ऊब गये
daśāhāni tatastaptvā bhīṣmaḥ pāṇḍavavāhinīm | niravidyat dharmātmā jīvitena parantapa ||
Wika ni Sañjaya: “Matapos sunugin sa tindi ang hukbo ng mga Pāṇḍava sa loob ng sampung araw, ang matuwid ang loob na si Bhīṣma—O tagapagpahirap sa kaaway—ay sa wakas napagod maging sa sariling buhay. Ipinakikita ng taludtod ang bigat na moral ng digmaan: kahit ang isang matandang nakatindig sa dharma at nakagapos sa tungkulin ay maaaring dumating sa puntong ang patuloy na pamumuhay sa gitna ng ganitong pagwasak ay di na matiis.”
संजय उवाच
The verse highlights the ethical burden of righteous duty in war: even a dharmic figure like Bhīṣma, acting according to his role and vows, can experience profound disenchantment when the cost in lives becomes overwhelming.
Sañjaya reports that Bhīṣma has fought fiercely for ten days, inflicting heavy suffering on the Pāṇḍava forces; afterward, he becomes weary of life—foreshadowing his impending downfall and the turning point in the war.