भीमसेनो रणश्लाघी त्रिधैकैकं समाच्छिनत् । तांश्व सर्वान् महेष्वासांस्त्रिभिस्त्रिेभिरताडयत्
sañjaya uvāca | bhīmaseno raṇaślāghī tridhaikaikaṃ samācchinat | tāṃś ca sarvān maheṣvāsāṃs tribhis tribhir atāḍayat |
Sinabi ni Sañjaya: Si Bhīmasena, na ipinagmamalaki ang kanyang galing sa digmaan, ay hinati ang bawat isa sa tatlong bahagi. Pagkaraan, sa paulit-ulit na tatluhang hampas ng mga palaso, binugbog niya ang mga makapangyarihang mamamana hanggang mapabagsak—larawan ng nakalululang lakas na pinakawalan sa gitna ng kaguluhang moral ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of martial prowess and relentless effort in battle, while implicitly reminding the reader that war magnifies human impulses—pride, force, and the drive to dominate—raising ethical tension even when action is framed as duty.
Sañjaya describes Bhīma in the thick of combat: he cuts down opponents (described as mighty archers), splitting each into three, and then continues striking them repeatedly with threefold blows, emphasizing his ferocity and battlefield superiority.