Adhyāya 111 (Book 6): Daśama-dina-saṃgrāma—Bhīṣma’s Counsel to Yudhiṣṭhira and the Śikhaṇḍin-Led Advance
संजय उवाच एवमुक्क्त्वा ततो भीष्म॑ पञठ्चभिनर्नतपर्वभि: । अविध्यत रणे भीष्म प्रणुन्नं वाक्यसायकै:
sañjaya uvāca evam uktvā tato bhīṣmaṃ pañcabhir nataparvabhiḥ | avidhyat raṇe bhīṣmaṃ praṇunnaṃ vākyasāyakaiḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: “O Hari, matapos sabihin iyon, si Śikhaṇḍin ay tumama kay Bhīṣma sa labanan sa pamamagitan ng limang palasong may mga dugtong na nakabaluktot. Ang mismong Bhīṣma—na dati nang napipigil at nasasaktan ng ‘palasong’ lakas ng mga salita—ay ngayo’y nasugatan ng tunay na mga palaso sa digmaan.”
संजय उवाच
The verse highlights how speech can function like a weapon—words can ‘wound’ and drive a person even before physical blows land—underscoring ethical responsibility in speech amid conflict.
After speaking, Śikhaṇḍin strikes Bhīṣma in the battle with five arrows described as having bent joints; Sañjaya notes that Bhīṣma was already pressed by ‘word-arrows’ and is now physically pierced.