Shloka 47
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
चकर्ष च ततो दोर्भ्या धनुर्जलदनि:स्वनम्
sañjaya uvāca | cakarṣa ca tato dorbhyāṃ dhanur jaladanisvanam, athāsya tad api kruddhaś ciccheda dhanur arjunaḥ |
Sinabi ni Sañjaya: Pagkatapos, hinila niya sa lakas ng dalawang bisig ang busog na umuugong na parang kulog sa ulap. Ngunit si Arjuna, nag-aalab sa galit, ay agad ding pinutol ang busog na iyon. Ipinakikita ng tagpo na sa init ng labanan, ang husay at mabilis na paghatol ang nagtatakda ng sandali—ngunit ang krodha (poot) ay nagtutulak din ng paglala, at ginagawang walang-humpay na pagwasak ang galing laban sa sandata ng kalaban.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the double edge of martial excellence: decisive skill can protect one’s side, but anger (krodha) accelerates violence and escalation. It implicitly cautions that even in righteous warfare, inner control remains ethically significant.
In the midst of battle, a warrior draws a thunderous bow; Arjuna, provoked and swift, cuts that bow as well—disabling the opponent’s weapon and asserting dominance in the exchange.