भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
धृष्टदय्युम्न॑ ततो विद्ध्वा ननाद सुमहाबल:
dhṛṣṭadyumnam tato viddhvā nanāda sumahābalaḥ
Wika ni Sañjaya: Nang matamaan niya si Dhr̥ṣṭadyumna, ang mandirigmang may napakalaking lakas ay nagpalabas ng isang malakas na ungol—isang sigaw ng pagdiriwang upang ipahayag ang giting, palakasin ang loob ng kakampi, at sindakin ang kaaway sa gitna ng bigat na moral ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethos: after a successful strike, a warrior’s roar functions as a declaration of courage and dominance, shaping morale and fear. Ethically, it reflects how martial duty in the epic often intertwines physical action with psychological assertion.
Sañjaya reports that Dhr̥ṣṭadyumna has been hit by a very powerful warrior, who then roars loudly—signaling triumph and intensifying the combat atmosphere.