Shloka 46
भीष्मरथाभिमुख्यं — Arjuna’s advance with Śikhaṇḍin; Duḥśāsana’s interception
न हि पाण्डुसुता राजन् ससैन्या: सपदानुगा: । रक्षन्ति समरे प्राणान् कौरवा वापि संयुगे,राजन! सेना और सेवकोंसहित पाण्डव अथवा कौरव समरभूमिमें अपने प्राणोंकी रक्षा नहीं करते हैं--प्राणोंका मोह छोड़कर युद्ध कर रहे हैं
na hi pāṇḍusutā rājan sasainyāḥ sapadānugāḥ | rakṣanti samare prāṇān kauravā vāpi saṁyuge ||
Wika ni Sañjaya: O Hari, ni ang mga anak ni Pāṇḍu—kasama ang kanilang hukbo at mga tagasunod—ni ang mga Kaurava sa labanang ito ay hindi nagsisikap na ingatan ang sariling buhay. Tinalikuran nila ang pagkakapit sa buhay at nakikipaglaban sa sagupaan ng mga sandata.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a battlefield ethic of renouncing clinging to life: both sides fight with resolve, not prioritizing self-preservation. It reflects the kṣatriya ideal of facing death without fear when duty and honor demand combat.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that the combatants—Pāṇḍavas and Kauravas alike—are fully committed to the fight, along with their armies and followers, and are not acting as if their primary aim is to save their own lives.