Daśame’hani Bhīṣma-yuddham — Śikhaṇḍī-rakṣaṇa, Arjuna-prabhāva, Duryodhana-āśraya-vākyam
अर्जुनस्तु रणे नादं विनद्य रथिनां वर: । त्रिगर्तराजं समरे सपुत्रं विव्यथे शरै:,तब रथियोंमें श्रेष्ठ अर्जुनने सिंहनाद करके समरांगणमें पुत्रसहित त्रिगर्तराज सुशर्माको अपने बाणोंसे घायल कर दिया
arjunastu raṇe nādaṃ vinadya rathināṃ varaḥ | trigartarājaṃ samare saputraṃ vivyathe śaraiḥ ||
Wika ni Sanjaya: Pagkaraan, si Arjuna—pinakamagaling sa mga mandirigmang nakasakay sa karwahe—ay umalingawngaw ang sigaw-digma sa gitna ng sagupaan; at sa engkuwentrong iyon, sa pamamagitan ng ulang-palaso, kanyang tinuhog at sinugatan ang hari ng Trigarta na si Susharman kasama ang mga anak nito—ipinamalas ang kanyang giting at pinigil ang marahas nilang pagsulong.
संजय उवाच
The verse highlights the kshatriya ethic of meeting aggression with disciplined strength: Arjuna asserts battlefield leadership through a rallying roar and decisive, targeted action that restrains an advancing enemy force.
Sanjaya reports that Arjuna, renowned among chariot-fighters, sounds a powerful battle-cry and then wounds the Trigarta king Susharman and his sons with arrows during the fight.