Adhyāya 104 — Śikhaṇḍin-puraskāraḥ (Śikhaṇḍin as Vanguard) and Bhīṣma’s Counter-Advance
शैनेयो5पि ततः क्रुद्धक्षापमानम्य वेगवान् । गौतमान्तकरं तूर्ण समाधत्त शिलीमुखम्,तब वेगशाली सात्यकिने भी क्रोधमें भरकर अपने धनुषको झुकाया और तुरंत ही उसपर कृपाचार्यका अन्त करनेवाला बाण रखा
śaineyo 'pi tataḥ kruddhaḥ kṣāpamānamya vegavān | gautamāntakaraṃ tūrṇaṃ samādhatta śilīmukham ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, si Śaineya (Sātyaki) man, nag-aalab sa galit at mabilis, ay iniyuko nang buong lakas ang kanyang busog at agad naglagay ng matalim na palaso—palasong nakalaan upang wakasan si Gautama (Kṛpa).
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) can harden intention and accelerate violence in war, pushing a warrior toward extreme acts even against respected elders. It implicitly warns that battlefield duty (kṣatriya-dharma) can collide with ethical restraint, making inner discipline crucial.
Sañjaya narrates that Sātyaki, called Śaineya, becomes enraged, bends his bow with force, and quickly fits a sharp arrow intended to kill Kṛpācārya (identified as Gautama’s son). It marks an escalation in the duel and Sātyaki’s lethal resolve.