Adhyāya 104 — Śikhaṇḍin-puraskāraḥ (Śikhaṇḍin as Vanguard) and Bhīṣma’s Counter-Advance
अलनम्बुषं विनिर्भिद्य प्राविशन्त धरातलम् | उसी प्रकार अभिमन्युके छोड़े हुए सुवर्णभूषित बाण भी अलम्बुषको विदीर्ण करके पृथ्वीमें समा गये ।। सौभद्रस्तु रणे रक्ष: शरै: संनतपर्वभि:
sañjaya uvāca | alanambuṣaṃ vinirbhidya prāviśan dharātalam | usī prakāra abhimanyuke choṛe hue suvarṇabhūṣita bāṇa bhī alambuṣako vidīrṇa karke pṛthvīmeṃ samā gaye || saubhadras tu raṇe rakṣaḥ śaraiḥ saṃnataparvabhiḥ |
Wika ni Sañjaya: Matapos butasin si Alambusha, ang mga palaso ay bumaon sa lupa. Gayundin, ang mga palasong pinalamutian ng ginto na pinakawalan ni Abhimanyu ay pumutol sa katawan ni Alambusha at saka naglaho sa ilalim ng lupa. Kaya sa gitna ng labanan, ang anak ni Subhadra ay tumama sa rākṣasa na iyon gamit ang mga palasong maayos ang dugtungan at matibay ang pagkakabit—larawan ng disiplinadong husay-mandirigma na nakatuon sa agarang pag-iingat sa dharma sa mismong larangan ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights disciplined force used in a dharmic context: Abhimanyu’s controlled, effective archery is portrayed not as cruelty but as rightful martial action within the duties of war, where protection of one’s side and resistance to adharma are paramount.
Sanjaya describes Abhimanyu’s arrows striking Alambusha so powerfully that they pierce him and continue into the earth. The imagery emphasizes the intensity of the encounter and Abhimanyu’s prowess against the rākṣasa opponent.