भीष्मवधोपाय-प्रश्नः (Inquiry into the means to overcome Bhīṣma) | Chapter 103
शराश्ष निशिता: पीता निश्चरन्ति सम संयुगे | वनात् फुल्लद्रुमाद् राजन् भ्रमराणामिव व्रजा:
śarāś ca niśitāḥ pītā niścaranti sama-saṃyuge | vanāt phulla-drumād rājan bhramarāṇām iva vrajāḥ ||
Wika ni Sañjaya: “Sa gitna ng labanang magkatimbang, ang matatalas at kumikislap na palaso ay patuloy na bumubulwak mula sa kaniyang busog. O Hari, umaagos ang mga ito na parang mga pulutong ng bubuyog na lumalabas mula sa gilid ng gubat na hitik sa namumulaklak na mga puno—larawang nagpapatingkad sa gilas ng mandirigma, at nagpapaalala na ang digmaan, kahit may sarili itong mabagsik na kaayusan, ay nagpapakawala ng puwersang di-mapipigil na gaya ng kalikasan.”
संजय उवाच
The verse primarily offers poetic battlefield description rather than a direct moral injunction; implicitly, it shows how martial skill in a dharma-governed war can appear as natural and relentless as a swarm in spring—suggesting that once conflict is unleashed, its momentum becomes difficult to restrain and demands disciplined responsibility from warriors.
Sañjaya describes a warrior (contextually, the archer being praised) releasing a continuous stream of sharp, shining arrows in the midst of battle, comparing their outflow to swarms of bees emerging from a blossoming forest.