भीष्मरक्षण-प्रकरणम् / The Protective Screen around Bhīṣma and the Śalya–Yudhiṣṭhira Clash
यच्च नः सहितान् सर्वान् विराटनगरे तदा । एक एव समुद्यात: पर्याप्त॑ तन्निदर्शनम्
yac ca naḥ sahitān sarvān virāṭa-nagare tadā | eka eva samudyātaḥ paryāptaṁ tan nidarśanam ||
Sinabi ni Sañjaya: “Noong panahong iyon sa lungsod ng Virāṭa, kaming lahat ay nagkaisa at matatag na humarap sa digmaan; subalit si Arjuna, mag-isa lamang, ay tumindig at sinalakay kami. Iyan na mismo ang sapat na patunay—isang ganap na halimbawa—ng di-masukat na lakas ni Arjuna.”
संजय उवाच
The verse highlights how undeniable evidence (nidarśana) can establish truth: Arjuna’s solitary advance against a united force becomes a moral-narrative proof of extraordinary capability, reinforcing the ideal of steadfast courage within kṣatriya-dharma.
Sañjaya recalls the earlier episode at Virāṭa’s city where the Kaurava side stood together for battle, yet Arjuna alone advanced to attack them; Sañjaya presents this as sufficient demonstration of Arjuna’s immense power.