सैन्यसंनिवेशः (Sainyasaṃniveśaḥ) — Deployment, Omens, and Yuddha-Dharma Conventions
ववर्ष तत्र पर्जन्यो मांसशोणितवृष्टिमान् । दिक्षु सर्वाणि सैन्यानि तदद्भुतमिवाभवत्,उस समय वहाँ मेघ सब दिशाओंमें समस्त सैनिकोंपर मांस और रक्तकी वर्षा करने लगे। वह एक अद्भुत-सी बात हुई
vavarṣa tatra parjanyo māṃsaśoṇitavṛṣṭimān | dikṣu sarvāṇi sainyāni tad adbhutam ivābhavat ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Doon, ang ulap-ulan ay nagbuhos ng ulang laman at dugo. Sa lahat ng dako, bumagsak ito sa buong mga hukbo—isang pangitain na kakila-kilabot at di-maipaliwanag, na wari’y isang kababalaghan, nagbabadya ng kasuklam-suklam na pagkasira sa dharma at ng napakalawak na pagwasak na ilalabas ng digmaan.
वैशग्पायन उवाच
The verse frames war as a morally catastrophic act whose consequences are foreshadowed by terrifying portents: nature itself appears to protest, warning that mass violence brings collective suffering and a collapse of auspicious order.
As the armies assemble, an extraordinary omen occurs: clouds rain flesh and blood in all directions upon the troops, signaling impending slaughter and the dreadful scale of the coming battle.