Nakula’s Declaration and the Uñchavṛtti Brāhmaṇa’s Superior Merit (Āśvamedhika Parva, Adhyāya 92)
दिव्याक्षाप्सरसां संघा गन्धर्वाश्व॒ सकिन्नरा:
divyākṣāpsarasāṃ saṅghā gandharvāś ca kinnaraḥ
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Naroon ang mga pangkat ng makalangit na Apsaras, kasama ang mga Gandharva at Kinnara—nagpapahiwatig ng karangyaan ng mga daigdig ng mga diyos at nagtatakda sa pangyayaring ito bilang isang pambihirang kaganapang pinagtitibay ng langit.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores that righteous royal rites and world-ordering acts are portrayed as harmonizing with the cosmos: the presence of celestial beings signifies approval, auspiciousness, and the alignment of human action with dharma.
The narrator describes a scene attended by divine assemblies—Apsarases, Gandharvas, and Kinnaras—indicating that the ongoing event in the Aśvamedhika context is grand, sacred, and witnessed by beings from higher realms.