Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
स्वर्गार्गलं लोभबीजं रागगुप्तं दुरासदम् । त॑ तु पश्यन्ति पुरुषा जितक्रोधा जितेन्द्रिया:
svargārgaḷaṃ lobhabījaṃ rāgaguptaṃ durāsadam | taṃ tu paśyanti puruṣā jitakrodhā jitendriyāḥ ||
“Iyan ang kandadong humahadlang sa daan patungong langit, ang binhi ng kasakiman, nakatago sa ilalim ng pagnanasa at pagkakapit, at mahirap daigin. Ngunit ang mga lalaking nagapi ang galit at napasunod ang kanilang mga pandama ay nakikita ito nang malinaw at nakapag-iingat laban dito.”
श्षशुर उवाच
Greed, concealed by attachment, becomes a powerful inner obstruction to spiritual good; only those who conquer anger and restrain the senses can recognize this obstacle and avoid being bound by it.
The speaker (identified as the father-in-law) delivers a moral instruction, describing an inner vice as a ‘bolt’ blocking heaven and praising the disciplined—those free from anger and sense-indulgence—as capable of discerning and overcoming it.