Shloka 93
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
द्रव्यागमो नृणां सूक्ष्म: पात्रे दानं ततः परम्
dravyāgamo nṛṇāṃ sūkṣmaḥ; pātre dānaṃ tataḥ param | kālād api śraddhā śreṣṭhā; svargadvāraṃ tu sūkṣmam ||
Wika ng biyenan: “Para sa tao, ang pag-unawa sa paraan ng pagkuha ng yaman nang makatarungan ay isang maselang bagay. Ngunit higit pa riyan ang ilaan ang yamang iyon sa paglilingkod at pag-aalay sa karapat-dapat tumanggap. Higit na mainam kaysa magbigay sa karaniwang panahon ang magbigay sa dakilang panahon; subalit higit pa sa panahon ang pananampalataya (śraddhā). Ang pintuan ng langit ay lubhang maselan—ang mga tao, nalilinlang ng pagkakapit, ay hindi ito namamalas.”
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Acquire wealth by just means, then dedicate it to worthy recipients; while timing matters in giving, the giver’s śraddhā (faithful, reverent intention) is even more decisive for spiritual fruit, because the path to heaven is subtle and easily missed through delusion.
A father-in-law figure delivers a didactic instruction on dharma: he ranks ethical livelihood, proper charity to a fit recipient, auspicious timing, and finally inner faith as the highest factor, warning that attachment and delusion prevent people from recognizing the subtle ‘gate of heaven.’