Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
स्वर्ग येन द्विजा: प्राप्त: सभार्य: ससुतस्नुष: । यथा चार्थ शरीरस्य ममेदं काउ्चनीकृतम्
svargaṁ yena dvijāḥ prāptaḥ sabhāryaḥ sasuta-snuṣaḥ | yathā cārtha-śarīrasya mamedam kāñcanīkṛtam ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “O Brāhmaṇa, isasalaysay ko ang pangyayari kung paanong sa bisa ng pag-aalay na iyon, ang mga dakilang dwija—kasama ang kanilang mga asawa, mga anak na lalaki, at mga manugang na babae—ay nagkamit ng karapatang makapasok sa langit; at kung paanong doon, ginawa nilang maging ginto ang kalahati ng aking katawan. Isasalaysay ko ito ayon sa tunay na nangyari.”
वैशग्पायन उवाच
The verse highlights the ethical power of dāna (generous giving): meritorious charity can elevate not only the giver but also the household (wife, children, daughters-in-law), leading to heavenly attainment and extraordinary auspicious results.
Vaiśaṁpāyana introduces a forthcoming account: he will explain how certain dvijas, through a particular gift, reached heaven with their families and how, in that context, ‘half of my body’ became golden—setting up a miraculous consequence tied to merit.