Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
उत्थाय च महाबाहु: पर्याश्वस्तो धनंजय: । बभ्रुवाहनमालिड्ग्य समाजिघ्रत मूर्थनि,महाबाहु अर्जुन भलीभाँति स्वस्थ होकर उठे और बभ्रुवाहनको हृदयसे लगाकर उसका मस्तक सूँघने लगे
utthāya ca mahābāhuḥ paryāśvasto dhanañjayaḥ | babhrūvāhanam āliṅgya samājighrata mūrdhani ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Pagkaraan, si Dhanañjaya (Arjuna), ang makapangyarihang mandirigmang malalakas ang bisig, ay tumindig na ganap na gumaling. Niakap niya si Babhrūvāhana at buong lambing na inamoy ang tuktok ng ulo nito—isang masinsing kilos ng pagkilalang ama at pakikipagkasundo, na nagpapatibay sa ugnayang-dugo at sa pagbabalik ng pagkakasundo matapos ang tunggalian.
वैशमग्पायन उवाच
Even after violent confrontation, dharma is fulfilled through restoration—recognizing kinship, showing compassion, and re-establishing social and familial harmony rather than clinging to resentment.
Arjuna, now recovered and composed, rises and embraces Babhrūvāhana, then affectionately smells his head—signaling paternal affection, acceptance, and reconciliation.