Shloka 49
Babhruvāhana’s Lament and Appeal for Expiation (प्रायश्चित्त-याचना)
अयं तु मे मणिर्दिव्य: समानीतो विशाम्पते । मृतान् मृतान् पन्नगेन्द्रानु यो जीवयति नित्यदा,'प्रजानाथ! मैं यह दिव्यमणि ले आयी हूँ। यह सदा युद्धमें मरे हुए नागराजोंको जीवित किया करती है। प्रभो! तुम इसे लेकर अपने पिताकी छातीपर रख दो। फिर तुम पाण्थुपुत्र कुन्तीकुमार अर्जुनको जीवित हुआ देखोगे”
ayaṁ tu me maṇir divyaḥ samānīto viśāṁpate | mṛtān mṛtān pannagendrān yo jīvayati nityadā ||
Wika ni Vaiśaṃpāyana: “O panginoon ng bayan, dinala ko ang makalangit na hiyas na ito. Taglay nito ang walang patid na kapangyarihang bumuhay muli sa mga haring ahas na napatay sa digmaan. Kunin mo ito at ilagay sa dibdib ng iyong ama; at makikita mo si Arjuna, anak ni Kuntī, na muling magbabalik sa buhay.”
वैशमग्पायन उवाच