बभ्रुवाहन-धनंजययोः संग्रामः
Babhruvāhana and Dhanaṃjaya’s engagement at Maṇipūra
तथायं सुरथाज्जातो मम पौत्रो महाभुज: । “मन्दबुद्धि दुर्योधन और जयद्रथको भूलकर हमें अपनाओ। जैसे अभिमन्युसे शत्रुवीरोंका संहार करनेवाले परीक्षितका जन्म हुआ है
tathāyaṃ surathāj jāto mama pautro mahābhujaḥ |
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “Kaya nga, mula kay Suratha ay isinilang ang apo kong ito, ang makapangyarihang may malalakas na bisig.” Ipinahihiwatig ng pahayag ang pagpapatuloy ng angkan matapos ang pagwasak ng digmaan: muling nabubuhay ang lahi sa pamamagitan ng karapat-dapat na salinlahi, at inaanyayahan ang nakikinig na talikuran ang maling katapatan at kilalanin ang wastong pagmamana ayon sa dharma.
वैशम्पायन उवाच
Even after catastrophic conflict, dharmic order is re-established through rightful succession and the birth of worthy heirs; strength (mahābhuja) is framed as a support for stability and legitimate rule rather than mere violence.
The narrator Vaiśaṃpāyana identifies a newly born descendant—his grandson—stating that he has been born from Suratha, marking the continuation and renewal of the family line in the aftermath of the great war.