Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
ततस्ते सैन्धवा योधा: सर्व एव सराजका: । नादृश्यन्त शरै: कीर्णा: शलभैरिव पादपा:,फिर तो पार्थके बाणोंसे आच्छादित हो समस्त सैन्धव योद्धा टिडिियोंसे ढँके हुए वृक्षोंकी भाँति अपने राजासहित अदृश्य हो गये
tataste saindhavā yodhāḥ sarva eva sarājakāḥ | nādṛśyanta śaraiḥ kīrṇāḥ śalabhair iva pādapāḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Pagkaraan, ang lahat ng mandirigmang Sindhu—kasama ang kanilang hari—ay natabunan nang siksik ng mga palaso ni Pārtha kaya’t hindi na sila makita, na wari’y mga punong natatakpan sa paningin kapag dinumog ng mga balang.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how overwhelming, disciplined strength can neutralize hostile force; in the ethical frame of kṣatriya-dharma, aggression meets its limit when confronted by superior skill and resolve.
Arjuna (Pārtha) showers arrows so densely upon the Saindhava fighters—along with their king—that they become visually obscured, compared to trees hidden by a swarm of locusts.