Āśvamedhika Parva, Adhyāya 77 — Saindhava resistance, Arjuna’s restraint, and Duḥśalā’s supplication
रासभारुणसंकाशा धनुष्मन्त: सविद्युतः । आवृत्य गगन मेघा मुमुचुर्मासशोणितम्
rāsabhāruṇasaṅkāśā dhanuṣmantaḥ savidyutaḥ | āvṛtya gaganaṃ meghā mumucur māsaśoṇitam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang mga ulap na maitim na tila kulay ng asno at may halong mapulang pamumula, may mga arko na parang busog at kumikislap sa kidlat, ay bumalot sa langit at nagpaulan ng laman at dugo. Ang tanawing iyon ay isang kakila-kilabot na masamang palatandaan—hudyat ng pagbagsak ng likás na kaayusan at babala sa pagwasak ng katawan at ng dharma na sumusunod sa marahas na kaguluhan.
वैशम्पायन उवाच
The verse uses a terrifying portent—blood-and-flesh rain and a sky overwhelmed by ominous clouds—to suggest that when violence and adharma intensify, even nature appears to revolt, warning humans of the ethical consequences of disorder and cruelty.
Vaiśampāyana narrates a dreadful atmospheric phenomenon: clouds cover the sky, lightning flashes, bow-like arcs appear, and the clouds pour down flesh and blood—an inauspicious sign indicating impending calamity or the aftermath of grievous wrongdoing.