Shloka 19
पाण्डव-वृष्णि-समागमः तथा अश्वमेध-अनुज्ञा | Reunion at the Kuru Court and Authorization of the Aśvamedha
आसीदू् वैश्रवणस्येव निवासस्तत्पुरं तदा । वन्दिभिश्न नरै राजन् स्त्रीसहायैश्व सर्वश:
āsīd vaiśravaṇasyeva nivāsas tat-puraṁ tadā | vandibhiś ca naraiḥ rājan strī-sahāyaiś ca sarvaśaḥ | adarśayann iva tadā kurūn vai dakṣiṇottarān ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Noong panahong iyon, ang lungsod ay wari’y mismong tahanan ni Vaiśravaṇa (Kubera), maringal at sagana. O Hari, sa mga tagong pook sa paligid ay nakatayo ang mga makata at mga tagasunod, kasama ang mga kababaihan, na lalo pang nagpaganda sa kabisera. At nang umihip ang hangin at pagaspasin ang mga watawat sa buong lungsod, waring ang lungsod mismo ang nagpapamalas ng karangalan ng mga Kuru—sa Timog at sa Hilaga—sa pamamagitan ng mga bandilang kumakaway.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical ideal of a well-ordered kingdom: prosperity, public harmony, and cultural refinement (bards, orderly celebration) are presented as signs of good governance and collective dignity, where the realm’s identity is upheld without violence—through beauty, ceremony, and social cohesion.
The narrator describes a city at a festive moment, comparing it to Kubera’s splendid residence. Bards and people stand throughout the city, and wind-driven banners flutter everywhere, making it seem as if the city is showcasing the grandeur of the Kuru domains—both southern and northern.