Shloka 116
Uttarā-vilāpaḥ and Kṛṣṇasya satya-vacanenābhi-mañyu-jasyābhijīvanam
Uttarā’s Lament and the Revival of Abhimanyu’s Son by Krishna’s Truth-Act
दृष्टवा गोविन्दमायान्तं कृपणं पर्यदेवयत् । यह सुनकर उत्तराने अपने आँसुओंको रोककर रोना बंद कर दिया और अपने सारे शरीरको वस्त्रोंसे ढक लिया। श्रीकृष्णके प्रति उसकी भगवदबुद्धि थी; इसलिये उन्हें आते देख वह तपस्विनी बाला व्यथित हृदयसे करुणविलाप करती हुई गद्गद-कण्ठसे इस प्रकार बोली--
vaiśampāyana uvāca | dṛṣṭvā govindam āyāntaṁ kṛpaṇaṁ paryadevayat |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang makita niyang papalapit si Govinda (Śrī Kṛṣṇa), siya—nilamon ng walang magawang dalamhati—ay humagulgol at nanaghoy. Nang marinig ang pagdating niya, pinigil ni Uttarā ang luha, tumigil sa pag-iyak, at binalot ang buong katawan ng kanyang mga kasuotan. Taglay ang pusong may banal na paggalang kay Kṛṣṇa na wari’y Diyos, nabagabag ang kanyang dibdib; at sa tinig na nabubulunan ng damdamin, ang dalagang asceta ay nagsimulang magsalita sa isang kaawa-awang panaghoy—
वैशम्पायन उवाच