Shloka 13
Subhadrā’s Petition to Kṛṣṇa for the Revival of Parīkṣit (अभिमन्युज-प्राणरक्षा-प्रार्थना)
पृष्ठतो द्रौपदी चैव सुभद्रां च यशस्विनीम् । सविक्रोशं सकरुणं बान्धवानां स्त्रियो नृप
pṛṣṭhato draupadī caiva subhadrāṃ ca yaśasvinīm | savikrośaṃ sakaruṇaṃ bāndhavānāṃ striyo nṛpa ||
Wika ni Vaiśampāyana: Sa likuran nila ay sumunod si Draupadī at ang marangal na Subhadrā, kasama ang mga kababaihan ng kanilang mga kamag-anak. O hari, sila’y naglalakad na humahagulhol—mga tinig na sinasakal ng habag at dalamhati—nananaghoy nang lantad ang kanilang pagdurusa. Ipinakikita ng tagpong ito na ang bunga ng tungkuling panghari at digmaan ay hindi lamang pasan ng mga mandirigma, kundi pati ng mga pamilya; at ang kanilang pag-iyak ay nagiging patunay na moral sa halaga ng karahasan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical reality that the consequences of royal actions and warfare extend beyond the battlefield: the suffering of families—especially the women who mourn—stands as a moral reminder of the human cost that dharma must account for.
As the procession moves forward, Draupadī, Subhadrā, and other kinswomen follow behind, crying out loudly and sorrowfully, expressing collective grief and compassion.