Parīkṣit-janma-saṃkaṭa and Kuntī’s petition to Vāsudeva (परिक्षिज्जन्मसंकटं कुन्त्याः प्रार्थना च)
ययौ व्यासं पुरस्कृत्य नृपो रत्ननिर्धि प्रति । भगवान् शिव और उनके पार्षदोंकी सब प्रकारसे पूजा करके महर्षि व्यासको आगे किये राजा युधिष्ठिर उस स्थानको गये, जहाँ वह रत्न एवं सुवर्णकी राशि संचित थी ।।
vaiśampāyana uvāca | pūjayitvā dhanādhyakṣaṁ praṇipatya abhivādya ca | prītimān sa kuruśreṣṭhaḥ khānayāmāsa tad dhanam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Matapos sambahin nang nararapat ang panginoon ng kayamanan, at saka yumukod at maghandog ng magalang na pagbati, ang pinakadakila sa mga Kuru—puspos ang puso ng galak—ay nag-utos na hukayin ang kayamanang iyon. Ang gawaing ito’y hindi inilalarawan bilang simpleng pag-angkin, kundi bilang paglapit sa yaman sa pamamagitan ng paggalang, wastong asal, at basbas ng mga banal na ritwal, upang ang kasaganaan ay maglingkod sa dharma at hindi sa kasakiman.
वैशम्पायन उवाच
Wealth is to be approached and employed under dharma: through reverence, restraint, and auspicious sanction, not through mere appetite. The king’s joy is shown as aligned with rightful purpose—resources gathered to support righteous duties rather than personal indulgence.
Yudhiṣṭhira first worships and salutes the deity associated with wealth (Dhanādhyakṣa/Kubera). After completing these respectful rites, he orders the stored treasure to be dug up, indicating a ceremonially and ethically framed recovery of wealth.