Shloka 8
Yudhiṣṭhira’s Procession, Encampment (Niveśa), and Auspicious Timing for Ritual Action
'सुहदोंकी भलाई चाहनेवाले महान् तपोवृद्ध महात्मा धर्मशील गुरु व्यासने
anubandhe ca kalyāṇaṃ yad vaco brahmavādinaḥ | iyaṃ hi vasudhā sarvā kṣīṇaratnā kurūdvahaḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: “Sa pag-alaala ko sa mga payong ibinigay sa iba’t ibang panahon ng mga mahātmā—na pinatibay ng tapa at nagnanais ng kabutihan ng mga kaibigan—ng gurong si Vyāsa na matatag sa dharma, ng kahanga-hangang magiting na si Bhīṣma, at ng matalinong si Govinda, nais kong tuparin nang wasto ang kanilang utos. O mga Pāṇḍava na dakila ang dunong, ang mga salitang iyon ng mga banal na tao ay kapaki-pakinabang sa ating lahat, sa ngayon at sa hinaharap. Ang mga pahayag ng mga brahmana na nakakabatid sa Brahman ay mapalad sa magiging bunga; sapagkat ang buong daigdig na ito, O pinakadakila sa mga Kuru, ay nauubusan na ng mga hiyas (ng pinakamahuhusay nitong kayamanan).”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Sage-counsel grounded in sacred insight is judged by its long-term consequences (anubandha): it yields kalyāṇa—welfare and auspicious outcomes. The verse also frames an ethical urgency: after great destruction, the world’s ‘jewels’ (precious resources and exemplary beings) are diminished, so rulers must act with heightened responsibility.
Vaiśampāyana, narrating to Janamejaya, underscores the authority and beneficence of the sages’ words and points to the depleted condition of the earth. The statement functions as a reflective transition in the post-war setting, preparing the listener for counsel and actions aimed at restoration and welfare.