Shloka 16
Yudhiṣṭhira’s Procession, Encampment (Niveśa), and Auspicious Timing for Ritual Action
(स हि देव: प्रसन्नात्मा भक्तानां परमेश्वर: । ददात्यमरतां चापि कि पुनः काउ्चन प्रभु: ।।
sa hi devaḥ prasannātmā bhaktānāṁ parameśvaraḥ | dadāty amaratāṁ cāpi ki punaḥ kāñcanaṁ prabhuḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “Sapagkat ang Diyos na iyon—laging payapa ang diwa, ang Kataas-taasang Panginoon ng mga deboto—ay makapagkakaloob maging ng kawalang-kamatayan. Kaya ano pa ang ginto para sa Makapangyarihan sa lahat? Kapag nalugod Siya sa debosyon, ang Kaniyang kaloob ay hindi nasusukat sa panukat ng tao; ang yaman ng daigdig ay hamak kung ihahambing sa biyayang makapagbibigay ng pinakamataas na pagpapala.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that when the Supreme Lord is pleased, he can grant even the highest boon—immortality—so worldly gifts like gold are insignificant by comparison. It elevates devotion and divine grace above material valuation.
Vaiśaṃpāyana underscores the Lord’s boundless power to give boons, using immortality as the extreme example to argue that granting wealth is effortless for him. This supports the surrounding narrative emphasis on divine favor as the true source of success and prosperity.