Adhyāya 62: Marutta’s Treasure and the Pāṇḍavas’ Auspicious Departure (मरुत्तस्य धनप्राप्त्युपक्रमः)
आजगाम ततो व्यासो ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । समागम्याब्रवीद् धीमान् पृथां पृुथुललोचनाम्
ājagāma tato vyāso jñātvā divyena cakṣuṣā | samāgamyābravīd dhīmān pṛthāṃ pṛthulalocanām |
Pagkatapos ay dumating si Vyāsa, nang makita niya ang pangyayari sa pamamagitan ng kanyang banal na paningin. Lumapit ang pantas na rishi at nagsalita kay Pṛthā (Kuntī), ang may malalawak na mata; at nang makaharap niya si Kuntī at si Uttarā, kanyang inaliw at tinuruan sila, na nagsasabing: “O marangal na Uttarā, iwaksi mo ang dalamhating ito. Ang iyong anak na lalaki ay magkakaroon ng dakilang ningning.”
वैशम्पायन उवाच
Grief should be tempered by dharmic understanding and trust in a larger moral order: Vyāsa, seeing with divine insight, redirects sorrow into steadiness by affirming the future good (the child’s destined greatness) and restoring hope and responsibility.
After perceiving events through divine sight, Vyāsa comes to Kuntī and Uttarā and speaks words of reassurance, urging Uttarā to abandon grief and declaring that her son will be greatly radiant—foreshadowing the continuation of the Kuru line through Parīkṣit.