Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
यत्र मे हृदयं दुःखाच्छतथा न विदीर्यते । “वृष्णिनन्दन! अभिमन्युकी आँखें ठीक तुम्हारे ही समान सुन्दर थीं। हाय! वह रणभूमिमें शत्रुओंद्वारा कैसे मारा गया? जान पड़ता है
yatra me hṛdayaṃ duḥkhāc chatathā na vidīryate |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Paano nangyari na ang aking puso, bagaman tinamaan ng dalamhati, ay hindi nadurog sa sandaang piraso? O inapo ng mga Vṛṣṇi, ang mga mata ni Abhimanyu ay kasingganda ng sa iyo. Ay, paano siya napatay ng mga kaaway sa larangan ng digmaan? Tila kapag hindi pa ganap ang itinakdang panahon ng tao, napakahirap salubungin ang kamatayan—kaya kahit marinig ko ang kakila-kilabot na balitang ito, hindi pa rin nababasag ang aking puso sa pighati.”
वैशम्पायन उवाच
The passage reflects on kāla (the appointed time): when one’s destined hour has not arrived, even overwhelming sorrow may not ‘break’ a person, suggesting a mysterious restraint imposed by fate/time and the endurance of the human heart amid calamity.
The speaker, addressing Kṛṣṇa as Vṛṣṇinandana, laments Abhimanyu’s death in battle—marveling at how such a noble youth was killed by enemies—and expresses stunned grief, wondering why his heart has not shattered despite hearing such dreadful news.