Shloka 24
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
शस्त्रपूतां हि स गतिं गत: परपुरंजय: । “दुर्धषष वीर पिताजी! इसलिये आप शोक त्याग दीजिये! शोकके वशीभूत न होइये। शत्रुओंके नगरपर विजय पानेवाला वीरवर अभिमन्यु शस्त्राघातसे पवित्र हो उत्तम गतिको प्राप्त हुआ है ।।
śastrapūtāṃ hi sa gatiṃ gataḥ parapuraṃjayaḥ | tasmiṃstu nihate vīre subhadreyaṃ svasā mama, ārye kva dārakāḥ sarve draṣṭum icchāmi tān aham |
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Ang bayaning iyon—manlulupig ng mga kuta ng kaaway—ay nakamtan ang pinagpalang hantungan, nilinis ng mga sugat na dulot ng sandata. Kaya, O magiting na ama, talikdan mo ang dalamhati; huwag magpasakop sa lungkot. Si Abhimanyu, pinakamainam sa mga mandirigma at mananakop ng mga lungsod ng kaaway, ay umabot sa pinakamataas na kalagayan sa pamamagitan ng kanyang mga sugat sa digmaan. Ngunit nang mapatay ang bayaning iyon, ang kapatid kong si Subhadrā, nilamon ng pighati, ay lumapit sa kanyang anak at tumangis na parang ibong kurlew; saka, sa kanyang pagdadalamhati, lumapit siya kay Draupadī at nagtanong: ‘Mahal na ginang, nasaan ang lahat ng mga bata? Nais ko silang makita lahat.’”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames a warrior’s death in righteous battle as spiritually purifying (śastrapūta) and leading to an elevated destiny (gati), while also urging restraint from being mastered by grief—an ethical call to steadiness amid inevitable loss.
After Abhimanyu’s death, words of consolation describe his heroic end as leading to a higher state. Subhadrā, overcome with sorrow, laments intensely and then approaches Draupadī, asking where all the children are because she longs to see them.