उत्तङ्कोपाख्यानम् — Maṇi-Kuṇḍala Retrieval and Entry into Nāgaloka
Chapter 57
अपन क्रात छा अं सप्तपञ्चाशत्तमो<्ध्याय: उत्तंकका सौदाससे उनकी 4 कक णएडल माँगना और सौदासके कहनेसे रानी मदयन्तीके पास जाना वैशम्पायन उवाच सतं दृष्टवा तथाभूतं राजानं घोरदर्शनम् । दीर्घश्मश्रुधरं नूणां शोणितेन समुक्षितम्
vaiśampāyana uvāca | sataṃ dṛṣṭvā tathābhūtaṃ rājānaṃ ghoradarśanam | dīrghaśmaśrudharaṃ nūnaṃ śoṇitena samukṣitam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang makita ang hari sa gayong kasindak-sindak na kalagayan—nakapanghihilakbot pagmasdan, may mahabang bigote at balbas, at tiyak na nababahiran ng dugo—nahayag ang pagbagsak ng hari sa isang mabangis at di-matuwid na kalagayan, na wari’y paunang hudyat ng panganib sa dharma kapag ang isang pinuno ay natatangay ng sumpa, karahasan, at pagkawala ng pagpipigil sa sarili.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the ethical danger when a ruler loses self-control and falls into हिंसा (violence): outward horror mirrors inner adharma, and kingship without restraint becomes a threat to society.
Vaiśampāyana describes the moment the sage (Uttaṅka, by context) sees King Saudāsa in a terrifying, blood-smeared, rākṣasa-like condition, setting the stage for the ensuing encounter and requests connected with the Uttanka–Saudāsa episode.