Uttaṅka’s Petition for Madayantī’s Divine Earrings (Maṇikuṇḍala) — Agreement, Proof, and Vigilance
उत्तडुक उवाच भवद्गतेन मनसा भवत्प्रियचिकीर्षया । भवद्धक्तिगतेनेह भवद्धावानुगेन च
uttaḍuka uvāca: bhavad-gatena manasā bhavat-priya-cikīrṣayā | bhavad-bhakti-gateneha bhavad-dhāvānugena ca ||
Wika ni Uttaḍuka: “Gurudev! Ang aking isip ay laging nakatuon sa inyo, at sa hangaring gawin ang nakalulugod sa inyo. Tanging sa inyo ang aking debosyon kaya nanatili ako rito sa paglilingkod, sumusunod sa inyo na may matatag na pagkapit ng loob. Dahil lubos akong nalubog sa aking bhakti sa inyo, hindi ko hinanap ang mga ligayang makamundo, ni hindi ko man napansin ang pagdating ng katandaan. Kahit isang daang taon na ang lumipas habang ako’y naninirahan dito, hindi pa rin ninyo ako binibigyan ng pahintulot na makauwi.”
उत्तडुक उवाच
Single-pointed devotion expressed as sustained service: the speaker claims that dedication to the revered person (guru/elder) can eclipse worldly pleasures and even the awareness of time and aging, but also implies an ethical need for proper closure—permission to return home after fulfilling service.
Uttaḍuka addresses his superior, explaining that he has spent a very long time (said to be a hundred years) serving with unwavering devotion and without seeking worldly comforts, and he laments that he has not yet been granted leave to go back home.