Shloka 7
स प्रयातो महाबाहु: समेषु मरुधन्वसु । ददर्शाथ मुनिश्रेष्ठमुत्तडकममितौजसम्,इस प्रकार मरुभूमिके समतल प्रदेशमें पहुँचकर महाबाहु श्रीकृष्णने अमिततेजस्वी मुनिश्रेष्ठ उत्तंकका दर्शन किया
vaiśampāyana uvāca | sa prayāto mahābāhuḥ sameṣu marudhanvasu | dadarśātha muniśreṣṭham uttaṅkam amitaujasam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Sa pagpapatuloy ng paglalakbay, ang makapangyarihang may malalakas na bisig ay nakarating sa mga patag na bahagi ng ilang; doon niya nasilayan ang pinakadakila sa mga pantas—si Uttanka, isang rishi na may di-masukat na ningning na espirituwal. Itinatanghal ng tagpong ito ang isang pagtatagpo kung saan ang kapangyarihang panghari at ang pagkilos na banal ay nakikipag-usap sa awtoridad ng pag-aayuno at pagninilay, na nagpapaalala sa nakikinig na ang dharma ay luminaw hindi lamang sa larangan ng digmaan, kundi sa pakikipagtagpo rin sa mga pantas na nagsasalita ng katotohanan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse sets up a dharmic contrast: worldly might (mahābāhu) approaches ascetic brilliance (amitaujas). It signals that ethical clarity and right action are often refined through engagement with sages, whose authority rests on tapas and truth rather than force.
As narrated by Vaiśampāyana, Kṛṣṇa travels into the level desert tracts and there encounters the eminent sage Uttanka, initiating the next phase of dialogue and events centered on counsel, dharma, and the consequences of past actions.