आनर्तानवलोक्य त्वं पितरं च महाभुज । वृष्णींश्ष॒ पुनरागच्छेहयमेधे ममानघ,महाबाहु निष्पाप श्रीकृष्ण! आनर्त देशकी प्रजा, अपने माता-पिता तथा वृष्णिवंशी बन्धु-बान्धवोंसे मिलकर पुनः मेरे अश्वमेध यज्ञमें पधारियेगा
yudhiṣṭhira uvāca | ānartān avalokya tvaṃ pitaraṃ ca mahābhuja | vṛṣṇīṃś ca punar āgaccheha aśvamedhe mamānagha || mahābāhu niṣpāpa śrīkṛṣṇa! ānarta-deśakī prajāḥ, sva-mātā-pitarau tathā vṛṣṇivaṃśī bāndhavān saṃmilitvā punar mama aśvamedha-yajñe upāgaccha ||
Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “O makapangyarihang bisig, matapos mong dalawin ang mga tao ng Ānarta at makita ang iyong mga magulang at ang mga Vṛṣṇi, bumalik ka rito muli, O walang kasalanan, sa aking handog na Aśvamedha. O malakas ang bisig, walang dungis na Śrī Kṛṣṇa—pagkatapos mong makipagkita sa mga nasasakupan ng Ānarta, sa iyong ina at ama, at sa mga kamag-anak na Vṛṣṇi, pumarito kang muli sa aking ritong Aśvamedha.”
युधिषछ्िर उवाच
The verse highlights dharmic kingship expressed through gratitude and proper conduct: Yudhiṣṭhira honors Kṛṣṇa’s familial and civic duties (meeting his people and kin) while also requesting his presence to complete a major royal rite, showing balance between personal obligations and public responsibility.
After the war, Yudhiṣṭhira is conducting the Aśvamedha to re-establish sovereignty and order. He asks Kṛṣṇa to visit Ānarta (Dvārakā region), see his parents and the Vṛṣṇis, and then return to attend and support the ongoing Aśvamedha sacrifice.