Kṛṣṇa’s Departure, Auspicious Omens, and the Opening of the Uttaṅka Dialogue (कृष्णप्रयाण-निमित्त-उत्तङ्कसंवाद-प्रारम्भः)
अयं चिरोषितो राजन् वासुदेव: प्रतापवान् | भवन्तं समनुज्ञाप्य पितरं द्रष्टमिच्छति
vaiśampāyana uvāca | ayaṁ ciroṣito rājan vāsudevaḥ pratāpavān | bhavantaṁ samanujñāpya pitaraṁ draṣṭum icchati |
Sabi ni Vaiśampāyana: “O Hari, ang makapangyarihang Vāsudeva ay matagal nang nananatili rito. Ngayon, matapos humingi ng pahintulot sa inyo, nais niyang pumaroon upang makita ang kanyang ama. Ipagkaloob ninyo ang pahintulot nang may mabuting kalooban, upang makaalis siya patungo sa sarili niyang lungsod.”
वैशम्पायन उवाच
Even the most powerful act within dharma by observing propriety: seeking a ruler’s leave before departing and honoring filial duty by desiring to see one’s father.
The narrator reports that Kṛṣṇa (Vāsudeva), after staying for a long time, requests the king’s permission to depart so he can visit his father, signaling a transition toward his return journey.