Kṛṣṇa’s Departure, Auspicious Omens, and the Opening of the Uttaṅka Dialogue (कृष्णप्रयाण-निमित्त-उत्तङ्कसंवाद-प्रारम्भः)
समासाद्य तु राजानं वार्ष्णेयकुरुपुड़वी । निषीदतुरनुज्ञातौ प्रीयमाणेन तेन तौ,श्रीकृष्ण और अर्जुन जब राजाके पास पहुँचे, तब उन्हें देख उनको बड़ी प्रसन्नता हुई। फिर उनके आज्ञा देनेपर वे दोनों मित्र आसनपर विराजमान हुए
samāsādya tu rājānaṃ vārṣṇeya-kuru-puṅgavau | niṣīdatūr anujñātau prīyamāṇena tena tau ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang dumating sa hari ang dalawang pangunahing bayani—ang Vārṣṇeya (Śrī Kṛṣṇa) at ang ‘toro’ ng angkang Kuru (Arjuna)—lubhang nagalak ang hari sa pagkakita sa kanila. Sa pahintulot niya, ang dalawang magkaibigan ay umupo sa mga upuang inihandog, na iginagalang ang kaugaliang panghukuman at ang kanilang pag-iibigan bilang magkakaibigan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic conduct in public life: even the greatest heroes observe proper protocol—approaching respectfully, receiving permission, and taking their seats—showing that power is to be guided by humility, courtesy, and regard for social order.
Kṛṣṇa and Arjuna arrive before a king; the king is pleased to see them and grants them permission to sit. The two friends then take their seats, marking a formal and cordial reception.