Shloka 556
Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
ततः स्वर्गमवाप्रोति विमुक्त: सर्वबन्धनै: | जो मनुष्य इन्द्रिय
tataḥ svargam avāpnoti vimuktaḥ sarvabandhanaiḥ | yo manuṣya indriyāṇi, teṣāṃ viṣayān, pañcamahābhūtāni, manaḥ, buddhiṃ, ahaṃkāraṃ, prakṛtiṃ ca puruṣaṃ ca—etān sarvān vicārya teṣāṃ tattvaṃ yathāvat niścayaṃ karoti, sa sampūrṇabandhanebhyo vimuktaḥ svargaṃ prāpnoti |
Pagkaraan, nararating niya ang langit, na napalaya sa bawat gapos. Ang taong nagbubulay sa mga pandama at sa kanilang mga bagay, sa limang dakilang elemento, sa isip, talino, ego, at sa mga simulain ng Prakṛti at Puruṣa, at dumarating sa wastong pagtiyak sa kanilang tunay na kalikasan—siya’y nakakalaya sa lahat ng pagkakapit at umaabot sa kalagayang makalangit. Sa aral ni Vāyu, ang paglaya ay nagsisimula sa malinaw na paghiwalay: ang pagkaalam kung alin ang sangkap lamang ng kalikasan at alin ang Saksi na Sarili ang nagpapaluwag sa mga buhol ng pagkabihag.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Vāyu teaches that bondage is cut by right discernment (tattva-niścaya): when one correctly understands the senses, mind, intellect, ego, the elements, and the distinction between Prakṛti (nature) and Puruṣa (conscious witness), attachment loosens and one becomes ‘freed from all bonds,’ culminating here in the fruit described as Svarga.
In Ashvamedhika Parva, Vāyudeva is speaking a doctrinal instruction. This verse summarizes the promised result of contemplative analysis: the listener who examines and correctly determines the principles constituting experience becomes liberated from binding attachments and attains a higher state (Svarga).