Brahmā’s Instruction on Brahmacarya, Vānaprastha, and the Aliṅga Path
Ethics of Non-attachment
अयाचितमसंक्लृप्तमुपपन्नं यदृच्छया । कृत्वा प्राह्ने चरेद् भैक्ष्यं विधूमे भुक्तवज्जने
ayācitam asaṅklṛptam upapannaṃ yadṛcchayā | kṛtvā prāhne cared bhaikṣyaṃ vidhūme bhuktavajjane ||
Wika ni Vāyu: “Tanggapin lamang niya ang hindi hinihingi, hindi inihahanda nang sinadya, at dumarating nang kusa dahil sa pagkakataon. Pagkatapos gampanan ang kanyang mga tungkulin, sa katanghalian ay lumabas siya upang mamalimos ng pagkain, at kumain sa piling ng mga taong nakapaghapunan na—tumatanggap ng pagkaing ‘walang usok,’ yaong hindi niluto nang natatangi para sa kanya.”
वायुदेव उवाच
The verse teaches disciplined renunciation: one should live on unsolicited, unarranged food that comes naturally, avoiding dependence and manipulation. By taking alms at a fixed time (midday) and eating what is not specially cooked for him, the seeker minimizes burden on householders and curbs greed and entitlement.
Vāyudeva is instructing a code of conduct consistent with ascetic or dharma-oriented living, describing how one should obtain and consume food: after completing one’s duties, go for alms at midday and accept only what is freely available without special preparation.