Brahmopadeśa: Adhipatitva-kathana, Dharma-lakṣaṇa, and Kṣetra–Kṣetrajña Viveka
Book 14, Chapter 43
अहिंसा परमो धर्मो हिंसा चाधर्मलक्षणा । प्रकाशलक्षणा देवा मनुष्या: कर्मलक्षणा:
ahiṃsā paramo dharmo hiṃsā cādharmalakṣaṇā | prakāśalakṣaṇā devā manuṣyāḥ karmalakṣaṇāḥ ||
Wika ni Vāyu: “Ngayon ay ilalarawan ko ang mga palatandaang tumutukoy sa mga nakatakdang tungkulin ng lahat ng nilalang. Ang ahiṃsā ang pinakadakilang dharma; ang karahasan ang tanda ng adharma. Ang mga diyos ay nakikilala sa ningning; ang mga tao naman ay nakikilala sa gawa—lalo na sa yajña at sa mga gawaing ayon sa tungkulin.”
वायुदेव उवाच
The verse elevates ahiṃsā (non-violence) as the supreme form of dharma and identifies hiṃsā (violence) as a defining mark of adharma, while also distinguishing the natures of gods (radiance) and humans (duty-bound action/karma).
Vāyudeva is speaking and begins a didactic explanation of the characteristic signs of established duties (niyata-dharma) for different classes of beings, framing an ethical hierarchy with non-violence at the top.