Shloka 126
Sāttvika-vṛtta-kathana (Brahmā on the Conduct of Sattva) — Chapter 38
ऊर्ध्वस्रोतस इत्येते देवा वैकारिका: स्मृता: । सत्त्वगुणसम्पन्न महात्मा स्वर्गवासी देवताओंकी भाँति ईशित्व
Ūrdhvasrotasa ity ete devā vaikārikāḥ smṛtāḥ | sattvaguṇasampannaḥ mahātmā svargavāsī devatāvat īśitva-vaśitva-laghimādi mānasikāḥ siddhīḥ prāpnoti | sa ūrdhvasrotaḥ vaikāriko deva iti manyate |
Wika ni Vāyu: “Yaong tinatawag na ‘umaagos paitaas’ ay inaalala bilang mga diyos na Vaikārika. Ang isang dakilang kaluluwa, puspos ng katangiang sattva at nananahan sa langit, ay nagkakamit—gaya ng mga diyos—ng mga ganap na kakayahang pang-isip tulad ng paghahari (īśitva), ganap na pagkapanginoon o pagkapagpasunod (vaśitva), at paggaan (laghimā), at iba pa. Ang gayong tao ay itinuturing na isang Ūrdhvasrotas at isang diyos na Vaikārika.”
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse links spiritual refinement (dominance of sattva) with an ‘upward’ inner orientation, describing how such purity and clarity are traditionally said to culminate in divine-like mental powers (siddhis) and a higher mode of existence.
Vāyu is explaining a doctrinal classification: beings who are ‘ūrdhvasrotas’ are identified with the Vaikārika class of gods, and he describes the qualities and attainments associated with them—especially sattva and the acquisition of mental siddhis.