Shloka 27
Brahma-vidyā: Satya–Tapas and the Enumeration of Tattvas
Arjuna–Vāsudeva framed dialogue
ऋषिमाड्िरसं वृद्ध पुरस्कृत्य तु ते द्विजा: । ददृशुर्ब्रह्म भवने ब्रह्माणं वीतकल्मषम्
ṛṣim āṅgirasaṃ vṛddhaṃ puraskṛtya tu te dvijāḥ | dadṛśur brahma-bhavane brahmāṇaṃ vīta-kalmaṣam ||
Inilagay nila sa unahan ang matandang pantas na si Aṅgiras, at ang mga “dalawang-beses na isinilang” na iyon ay nagtungo sa mismong tahanan ni Brahmā. Doon, sa dako ng Maylikha, nasilayan nila si Brahmā—malinis at walang bahid ng kasalanan—na nakaupo sa payapang katahimikan. Ipinapakita ng tagpong ito ang pag-usad na moral: kapag kahit ang mga dakilang resi ay napapagod at naguguluhan sa maraming landas ng gawa, sila’y lumalapit nang mapagpakumbaba sa pinakamataas na pinagmumulan ng kaayusan at karunungan, upang humingi ng patnubay para sa kanilang sukdulang kapakanan.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
When even accomplished sages become fatigued or uncertain amid complex duties, the ethical response is humility and recourse to the highest, untainted source of wisdom (Brahmā). Leadership by the most venerable and purity of intent are emphasized as prerequisites for right counsel.
A group of twice-born sages, with the elder Aṅgiras placed at the forefront, go to Brahmā’s abode and behold Brahmā, described as free from all sin/impurity—setting the stage for their respectful inquiry about ultimate welfare.