Shloka 10
Brahma-vidyā: Satya–Tapas and the Enumeration of Tattvas
Arjuna–Vāsudeva framed dialogue
वक्तुमर्हसि विप्रर्षे यथावदिह तत्त्वत: । त्वदन्य: कश्नन प्रश्नानेतान् वक्तुमिहाहति
śiṣya uvāca | vaktum arhasi viprarṣe yathāvad iha tattvataḥ | tvad anyaḥ kaścan praśnān etān vaktum iha arhati |
Wika ng alagad: “O pinakamahusay sa mga brahmin na rishi, nararapat mong ipaliwanag dito at ngayon, nang wasto at ayon sa katotohanan. Maliban sa iyo, wala nang sinuman sa daigdig ang karapat-dapat sumagot sa mga tanong na ito. Kaya sabihin mo sa akin—sapagkat sabik na sabik akong malaman—alin ang mga landas tungo sa tunay na kagalingan, ano ang pinakamataas na kaligayahan, at ano ang tinatawag na kasalanan. O iginagalang na guro, kaya mong magbigay ng tumpak na sagot, sapagkat ikaw ay bantog na bihasa sa mga simulain ng dharmang nagdadala sa paglaya.”
शिष्य उवाच
Educational Q&A
The verse establishes the disciple’s ethical and spiritual inquiry as legitimate and urgent, and it grounds authority in a qualified teacher: questions about welfare-bringing paths, highest happiness, and the nature of sin should be answered “yathāvat” (properly) and “tattvataḥ” (in accordance with truth), especially within the framework of mokṣa-dharma.
In a guru–śiṣya setting, the disciple respectfully addresses a Brahmin-sage, declaring that no one else is competent to answer these inquiries, and requests a truthful, precise exposition—signaling the start (or continuation) of a didactic discourse on liberation-oriented dharma.