Shloka 14
Cāturhotra as Inner Sacrifice (Yoga-Yajña) and Nārāyaṇa Recitation
गुणवत्पावको महां दीव्यते5न्त:शरीरग: । जो मनसे अवगत होता है
brāhmaṇa uvāca | guṇavat pāvako mahān dīvyate 'ntaḥśarīragaḥ | yogayajñaḥ pravṛtto me jñānavallīprado 'dbhutaḥ | prāṇastotraḥ apānaśastraḥ sarvatyāgasudakṣiṇaḥ |
Wika ng Brahmana: “Isang makapangyarihan at marangal na Apoy ang nagliliwanag sa loob ng aking katawan. Sinimulan ko na ang handog na tinatawag na Yoga—kamangha-mangha, at nagbibigay ng baging ng kaalaman. Sa ritong ito, ang paghinga papasok ang himno ng papuri, ang paghinga palabas ang kasangkapang panghandog, at ang pinakamainam na gantimpala sa pari ay ang pagtalikod sa lahat. Dapat ihandog, sa disiplinadong pagpipigil, ang anim na ‘handog’ na mga bagay ng isip at pandama—ang nauunawa ng isip, ang sinasabi ng pananalita, ang naririnig ng tainga, ang nakikita ng mata, ang nahihipo ng balat, at ang naaamoy ng ilong—sa anim na kasangkapan ng pagdama na nagsisimula sa isip, na ginagawang altar ang mismong sarili. Sa loob na pag-aalay na iyon, ang Kataas-taasang Sarili, bilang apoy na namumuno sa handog, ay nahahayag sa aking katawan at isipan.”
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
True sacrifice can be internalized: by restraining the senses and mind, one offers sense-objects back into disciplined awareness, making the self the altar. The ‘fire’ is the Supreme Self shining within, and the highest sacrificial gift is total renunciation.
A Brahmin speaker describes his spiritual practice as a ‘yoga-sacrifice.’ He reinterprets Vedic ritual elements symbolically—prāṇa as the chant, apāna as the implement, and renunciation as the dakṣiṇā—asserting that through this inner rite the Supreme Self becomes manifest within him.