Shloka 12
सत्त्वात् समानो व्यानश्न इति यज्ञविदो विदु: । प्राणापानावाज्यभागौ तयोर्मध्ये हुताशनः
sattvāt samāno vyānaśna iti yajñavido viduḥ | prāṇāpānāv ājyabhāgau tayor madhye hutāśanaḥ |
Sinabi ni Nārada: Itinuturo ng mga nakaaalam sa panloob na kahulugan ng yajña na mula sa sattva nagmumula ang Samāna at Vyāna. Ang Prāṇa at Apāna ay tulad ng dalawang handog na bahagi ng ghee, at sa pagitan nilang dalawa ay naroon ang apoy. Kaya ang katawan ay nauunawaan bilang dambana ng paghahandog: ang mga hininga ang alay, at ang panloob na apoy ang tumatanggap.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse presents an ‘inner yajña’ model: the vital airs (prāṇa and apāna) function like oblations, and the inner fire (hutāśana/Agni) receives them. This reframes ethical living and self-discipline as a continuous sacrifice, where bodily processes are governed with clarity (sattva) and restraint.
Nārada is instructing about the esoteric meaning of sacrifice, shifting attention from external ritual to an internalized, yogic understanding of yajña through the functions of the life-breaths and the inner fire.