Abhaya-Itihāsa: Karma, Indriyas, and the Non-sensory Brahman
Brāhmaṇī–Brāhmaṇa Saṃvāda
ततः: संजायते रूप॑ ततः स्पर्शोडभिजायते । ततः संजायते शब्द: संशयस्तत्र जायते । ततः: संजायते निष्ठा जन्मैतत् सप्तथा विदु:
tataḥ saṃjāyate rūpaṃ tataḥ sparśo ’bhijāyate | tataḥ saṃjāyate śabdaḥ saṃśayas tatra jāyate | tataḥ saṃjāyate niṣṭhā janmaitat saptathā viduḥ ||
“Mula sa pinagmumulang iyon, sumisilang ang anyo; mula roon, ipinanganganak ang dampi. Mula roon, umuusbong ang tunog; at doon din nalilikha ang pag-aalinlangan. Mula roon din sumisilang ang matatag na katiyakan (ang mapagpasiyang talino). Ito ang kinikilalang pitong-urí na paglitaw.”
वायुदेव उवाच
The verse outlines a causal account of how sensory qualities (form, touch, sound) and mental states (doubt and settled certainty) arise from a single underlying source, presenting this as part of a broader sevenfold scheme of origination known to the wise.
Vāyudeva is speaking in a didactic mode, explaining a metaphysical sequence of emergence—how perceptible qualities and cognitive dispositions manifest—framing it as authoritative knowledge within the discourse of the Ashvamedhika Parva.