Yudhiṣṭhira’s Grief, Kṛṣṇa’s Consolation, and Vyāsa’s Admonition (युधिष्ठिरशोक-निवारणोपदेशः)
न हि शान्तिं प्रपश्यामि पातयित्वा पितामहम्
na hi śāntiṃ prapaśyāmi pātayitvā pitāmaham
Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “Hindi ko makita kung paano pa darating sa akin ang kapayapaan matapos kong pabagsakin ang kagalang-galang na lolo.” Sa panaghoy na ito, tinitimbang niya ang tagumpay laban sa dharma at budhi, at nadarama niyang ang pagbagsak ni Bhīṣma—iginagalang na nakatatanda at haligi ng asal—ay nagdulot sa tagumpay ng dalamhati at pang-etikang pagkabalisa.
युधिछिर उवाच
Even when an act is performed under the pressure of duty and war, harming a revered elder can leave a lasting moral wound; true śānti is not guaranteed by victory, but depends on ethical reconciliation and inner accountability.
In the aftermath of the great war, Yudhiṣṭhira reflects on the downfall of Bhīṣma (the Pitāmaha). He confesses that he cannot envision peace for himself, because the victory feels morally burdened by the act of bringing down the grandsire.