Dehānta (Cyavana) and Upapatti: Kāśyapa’s Questions and the Siddha’s Account of Death, Pain, and Karmic Re-embodiment
ब्रह्मणा सम्परित्यक्तो मृत इत्युच्यते नरै: । इस प्रकार जब जीव शरीरका त्याग करता है
brahmaṇā samparityakto mṛta ity ucyate naraiḥ |
Wika ni Siddha: “Kapag ang nilalang na may katawan ay ganap nang iniwan ng Brahman (ang simulain ng buhay), tinatawag iyon ng mga tao na ‘patay.’ Sapagkat kapag umalis ang jīva sa katawan, ito’y nagmumukhang walang hininga; wala na ang init, paghinga, ningning, at kamalayan. Kaya ang katawang iniwan ng sarili ay tinatawag ng karaniwang pag-unawa na ‘patay.’”
सिद्ध उवाच
Death is defined not merely as physical stillness but as the departure of the indwelling self/life-principle: when consciousness, warmth, breath, and radiance cease because the jīva is gone, the body is called ‘dead.’
A Siddha instructs by explaining how people recognize death: the body, once the jīva departs, becomes breathless and devoid of heat and awareness, and is therefore designated as a corpse.