Arjuna’s request to Krishna and the opening of the Kāśyapa–Brāhmaṇa mokṣa discourse (Āśvamedhika-parva 16)
इस प्रकार श्रीमह्याभारत आश्वमेधिकपर्वके अन्तर्गत अश्वमेधपर्वमें पंद्रहवाँ अध्याय पूरा हुआ
āgacchad brāhmaṇaḥ kaścit svargalokād ariṃdama | brahmalokāc ca durdharṣaḥ so 'smābhiḥ pūjito 'bhavat || śatrudamana! ekadā durdharṣo brāhmaṇo brahmalokād avaruhya svargalokaṃ gatvā mama samīpam āgataḥ | mayā sa vidhivat pūjitaḥ, mokṣadharme ca praśnaḥ kṛtaḥ | bharataśreṣṭha! mama praśnasya sa sundareṇa vidhinā pratyuvāca | pārtha! tad eva te 'haṃ vakṣyāmi; anyathā-buddhiṃ mā kṛthāḥ, dhyānena śṛṇu ||
Wika ni Vāyu: “O tagapagpaamo ng mga kaaway, minsan ay may isang mabagsik at di-matitinag na brāhmaṇa na bumaba mula sa Brahmaloka at, dumaan sa Svarga, ay dumating sa akin. Tinanggap ko siya ayon sa wastong mga ritwal at nagtanong tungkol sa dharmang nagdadala sa paglaya. O pinakamainam sa angkan ng Bharata, sinagot niya ang aking tanong sa marikit at tamang paraan. O Pārtha, ngayon ay isasalaysay ko sa iyo ang mismong aral na iyon—makinig kang nakatuon, at huwag magpasilaw sa salungat na pag-aalinlangan.”
वायुदेव उवाच
The passage frames mokṣadharma as authoritative knowledge transmitted through proper reverence and disciplined listening: honoring a realized teacher, asking sincerely about liberation, and receiving the answer with focused attention and without contrarian doubt.
Vāyu recounts that a formidable Brahmin descended from Brahmaloka, came via Svargaloka to him, was duly honored, and then answered Vāyu’s question on mokṣadharma. Vāyu now prepares to relay that teaching to Pārtha (Arjuna), urging attentive listening.