Kṛṣṇa–Arjuna Saṃvāda in Indraprastha: Consolation, Legitimation, and Leave for Dvārakā (आश्वमेधिकपर्व, अध्याय १५)
यद्यपि पाण्डुपुत्र युधिष्ठिर हमारे शासक और शिक्षक हैं तो भी हमलोगोंने शिक्षा दी है और जन श्रेष्ठ महात्माने हमारी उन सभी बातोंको भलीभाँति स्वीकार किया है ।।
vāyudeva uvāca | yady api pāṇḍuputra yudhiṣṭhira asmākaṃ śāsakaś ca śikṣakaś ca, tathāpi vayam eva śikṣāṃ dattavantaḥ; janaśreṣṭho mahātmā ca asmākaṃ tāḥ sarvāḥ kathāḥ samyag abhyupagataḥ || dharmaputre hi dharmajñe kṛtajñe satyavādini | satyaṃ dharmo matiś cāgryā sthitiś ca satataṃ sthirā ||
Wika ni Vāyudeva: “Bagama’t si Yudhiṣṭhira, anak ni Pāṇḍu, ang aming pinuno at guro, kami pa rin ang naghandog ng aral; at tinanggap ng pinakamainam sa mga lalaki, ng dakilang-loob na iyon, ang lahat ng aming sinabi sa wastong diwa. Sapagkat kay Dharmaputra—na marunong sa dharma, marunong tumanaw ng utang na loob, at tapat sa katotohanan—ang katotohanan, ang katuwiran, ang pinakamataas na pag-unawa, at ang matatag na dangal ay nananatiling di-natitinag magpakailanman.”
वायुदेव उवाच
True leadership is marked by stable virtues: truthfulness, commitment to dharma, refined discernment, gratitude, and unwavering steadiness. Even a ruler-teacher like Yudhiṣṭhira remains exemplary because these qualities are continually firm in him, and he is receptive to sound counsel.
Vāyu speaks in praise of Yudhiṣṭhira, noting that although Yudhiṣṭhira is their superior and instructor, he still accepts instruction offered to him. The passage underscores Yudhiṣṭhira’s character—his truth, dharma, wisdom, and steadfast dignity.